اقتصاد ایران طی یکصد سال اخیر شرایط گوناگونی را تجربه کرده است  ، زمانی  خوب و در زمانی دیگر در  وضعیت نامطلوبی بسر برده است . در دوران پهلوی اقتصاد ایران بشدت دولتی ، متکی به نفت و در مسیر مدرنیزاسیون  به کشوری مصرف زده  و بدون الگو و برنامه مناسب تبدیل شد که ساختار آن با پدیده ای به نام نفت و نظام اصلاحات ارضی آشفته تر شد.

پس از پيروزي انقلاب اسلامي گرچه  دستاوردهاي بسيار ارزشمندی در حوزه های مختلف سیاسی ، فرهنگی و بعضا" اقتصادی داشته ایم اما  واقعيت اين است كه طي این سالها كشور از تورم دو رقمي و نابرابری های اقتصادی در رنج است  ، رشد اقتصادي در برخي از سالها خوب بوده ولي بلافاصله اين رشد كم شده به عبارتي توليد درآمد و ثروت كه يكي از مولفه هاي رفاه در كشور است پايدار نيست، نرخ بيكاري هنوز دو رقمي است و اينها مواردي هستند كه در آسيب شناسي اقتصاد ايران تمام مجموعه هاي فكري و محافل اقتصادي را به اين نتيجه رساند ه است که ساختار اقتصادی کشور نیازمند تغییر و تحول اساسی است ، البته  دست یابی به چنین هدفی نیازمند برنامه ریزی جامع و همه جانبه نگر است. 

    بعد از بحران نفتی 73 و 74 م همه هفت رییس جمهور  ایالات متحده معتقد بوده اند که این کشور به نفت به گونه‌ای خطرناک مبتلا و به عرضه انرژی توسط مناطق بی ثبات وابسته گردیده است. اگرچه در خصوص مخاطرات وابستگی آمریکا به نفت وارداتی اتفاق نظر وجود دارد، اما دموکرات‌ها و جمهوری خواهان درباره شیوه پاسخگویی به این چالش‌ها هم نظر نیستند. به نظر دموکرات‌ها دولت بوش چالش‌های انرژی برای آمریکا را شناسایی کرده است، اما نتوانسته طرح مشخصی برای مواجهه با آنها ارائه کند. بررسی و ارزیابی دیپلماسی انرژی ایالات متحده در دهه های مختلف متفاوت بوده است.